ادويه ها دنیای گسترده و شگفت انگيزی دارند.
گشنیز - زردچوبه - زنجبیل - آنقوزه
ادويه ها طعم هاى منحصربه فرد به غذاها داده و موجب افزايش رنك و تنوع غذاها مى شوند. ادويه ها كه از ليستى چشمگير از مواد مغذى گياهى، اسانسها، آنتى اكسيدانها، مقدار زيادى مواد معدنى مانند پتاسيم، منگنز، آهن و منيزيم و ويتامينها تشكيل شده اند، به عنوان بخش جدايى ناپذير غذاها، از قرنها پيش وجود داشته و امروزه نيز اهميت آنها بيش تر شده است.
ادويه در واقع از بخش هاى مختلف گياهان مانند برگ، ميوه يا دانه، ريشه، گل و پوست به دست مى آيدكه در درجه ى اول براى طعم دادن به غذا و سپس رنگ آميزى غذا استفاده مى شود.
از ادويه ها بيش تر در آب و هواى گرمتر كه داراى بيمارى هاى عفونى بيش ترى هستند استفاده مى شود، زيرا بسيارى از ادويه ها داراى خواص ضدميكروبى هستند. نياز به ادويه موجب ايجاد يک چرخه ى تجارى بين شرق و غرب شد. الكساندر ادويه جات را از شرق آسيا به يونان برد. اين تجارت راكه الكساندر " آغاز كرده بود، بعدها بتولميس مصرى و امپراتورى انگلستان ادامه دادند. ادويه ها جايگاه خاصى در تاريخ بشر يافتند و درمقابل خريد آنها، مشتاقانه طلا، نقره و جواهرات پرداخت مى شد.
هند به عنوان خانه ى ادويه ها شناخته مى شود و در تجارت با تمدن هاى باستانى روم و چين سابقه ى طولانى دارد. امروزه ادويه هاى هندى به دليل عطر، بافت، طعم و ارزش دارويى بسيار مورد توجه جهان هستند. هند داراى بزرگترين بازار داخلى ادويه در جهان است. به طور كلى براى اين سؤال كه چرا هندى ها بيش ترين ادويه را استفاده مى كنند پاسخ قطعى وجود ندارد، اما مى توان چهار دليل عمده را براى آن نام برد:
١- پوشش گياهى: تنوع جغرافيايى و پوشش گياهى موجب رشد گياهان متنوعى در هند شده است. تنوع گياهى در هند، احتمالاً عامل اصلى وجود انواع وناگون ادويه در اين كشور است و بسيارى از غذاهاى هندى هم با اين ادويه ها گره خورده اند.
٢- سنت: ادويه ها قدمت بسيار كهنى در هند دارند، به نحوى كه به ميراث، فرهنگ و سنت آن ها تبديل شده است. مركز اصلى ادويه در گذشته هاى بسيار دور، آسيا و به طور خاص هند بوده و كشور هاى اروپايى براى دستيابى به ادويه هاى هندى، راهى دريا مى شدند.
بنابراين استفاده از ادويه به عنوان يک ميراث و سنت، نسل به نسل در خانواده هاى هندى منتقل شده و همچنان رواج دارد.
٣- عطر و بو: ادويه هاى هندى برخلاف ادويه اروپايى، داراى طعم وعطر تند و بسيار قوى هستند. به همين دليل از اين ادويه ها بيش تر براى طعم دهى ورنگ دهى به انواع غذاهاى هندى استفاده مى شود.
4- خواص درمانى: بيش تر ادويه ها داراى مواد معدنى، ويتامينها و حتى خاصيت آنتى اكسيدانى هستند. در بسيارى از طب هاى سنتى هندى هم به استفاده از انواع ادويه ها، براى خواصى كه دارند، اشاره شده است.
استفاده از ادويه ها در آشپزى
گرام ماسالا - زعفران - جوز هندی
ادويه ها مى توانند طعم دار ومعطر، يا تند و فلفلى بوده و يا طعم كمى تلخ داشته باشند. براى اين كه عطر وطعم ادويه ها از بين نرود، بهتر است در آخرين مراحل پخت و پز به غذا اضافه شوند، زيرا پخت طولانى مدت باعث تبخير بسيارى از اسانس هاى آنها مى شود. ادويه ها براى افزايش طعم ومزه ى سبزيجات، مرغ، ماهى و گوشت استفاده مى شوند. برخى ادويه هاى سالم مانند ميخک، هل و گشنيز در نوشيدنى هاى خوش طعم نيز كاربرد دارند.
بيش از صد نوع ادويه رايج در آشپزى در سراسر جهان وجود دارد. در اينجا چند ادويه ى مهم را مرور مى كنيم:
